Whitelily

Öğretmenliğimin beşinci yılında, Orta Asya’da açılan Türk liselerinin birinde öğretmenlik yapacaktım. Uçağım İstanbul’dan kalkacaktı. Ankara’dan İstanbul’a gitmek üzere otobüse bindim. Az sonra uzunca boylu, sakallı, yaşlı bir amca selâm vererek yanıma oturdu. Kısa bir tanışmadan sonra, emekli bir din görevlisi olduğundan ve Ramazan ayını geçirmek üzere Almanya’ya gideceğinden bahsetti. Aramızda oluşan samimi havayla sohbetimiz derinleşti.
Onunla Orta Asya’daki son gelişmeleri ve kardeşlerimizin hürriyete kavuşmasının güzelliğini konuştuk. Ben söz arasında büyük âlim Bediüzzaman’ın yıllar önce, Tiflis’te bir Rus polisi ile konuşmasında bu gelişmelere işaret ettiğinden bahsettim. Onun Rus polisine; “Asya’da İslâm âleminde üç nur birbiri arkasında gelişmeye başlıyor. Sizde birbiri üstünde üç zulmet gelişecektir. Şu baskı perdesi yırtılacak.” demesine karşılık Rus polisinin, “İslâm parça parça olmuş.” demesi, bunun üzerine Bediüzzaman’ın; “Tahsile gitmişler, İşte Hindistan ve Mısır İslâm’ın zeki ve kabiliyetli çocuklarıdır. İngiliz mektebinde tahsil görüyorlar. Kafkaslar ve Türkistan İslâm’ın iki bahadır oğullarıdır. Rus mektebi harbiyesinde tâlim ediyorlar.” şeklinde karşılık vermesini anlattım.
Ben bunları aktarırken yaşlı amca derin bir düşünceye dalmıştı. Ben onun dalışını gözlerken o birden üstüne basa basa şunları söyledi: “Şu asilzâde evlâd, şehadetnâmelerini aldıktan sonra her biri bir kıta başına geçecek, muhteşem âdil pederleri olan İslâmiyet’in bayrağını âfâk-ı kemalâtta temevvüç ettirmekle kader-i ezelînin nazarında feleğin inadına nev-i beşerdeki hikmet-i ezelîyenin sırrını ilân edecektir.”
Şaşırıp kalmıştım. O ise yine dalmıştı. Bu derin düşüncelerden uyandırırcasına şu soruyu sordum:
- Hocam, siz Bediüzzaman’ı hiç gördünüz mü?
Derin bir iç çektikten sonra:
- Evet, onunla görüşmek nasip oldu. Kendisini İstanbul’da tanıdım. O zamanlar delikanlı idim. Zaman zaman Üsküdar’da onun sohbetlerine iştirak ederdim. Bir gün yakın talebelerinden Zübeyir Ağabey bana: “Başına büyük tâlih kuşu kondu. Hocamız yanına bir talebe alacak. Bunun için uygun olan iki kişiden biri sensin. Bu büyük bir nimettir. Sana bunu teklif ederse, hemen kabul et. Ailenle görüş ve yarın sabah erkenden yanına git.” dedi. O zamanlar maalesef sigara tiryakisi idim. Yanına gideceğim sabah, Üsküdar’da çorba içtikten sonra, bir sigara yaktım. Az sonra Üstad’ın yanına gideceğim için sigaranın kokusu dağılsın diye, sahilde sıkça nefes alıp vererek biraz vakit geçirdim. Bir süre sonra Bediüzzaman’ın yanına gittim. Kapıda beni görünce, “Geç kaldın, içimden hangisi önce gelirse, onu yanıma alayım diye niyet etmiştim. Diğer arkadaşın senden önce geldi.” dedi. O an çok pişman oldum. Gecikmemin temel sebebi, sigaraydı. Sigara için harcadığım zaman sebebiyle geç kalmıştım. Çok üzüldüm; ama yapacak bir şey yoktu. Sonra kendileri İstanbul’dan ayrıldı. Daha sonra onu bir kere de Konya’da görebildim. Bundan başka görüşme imkânım olmadı. Ama eserlerini hâlâ tekrar tekrar okuyup istifade etmeye çalışıyorum. Sigaradan dolayı dünyada böyle bir saadeti kaybettim, âhirette ise daha büyük saadetleri elde etmeme engel olur endişesiyle sigarayı bıraktım. Sigara tiryakiliğim yüzünden yaşadığım bu hâdise aklıma geldikçe hâlâ hayıflanırım.
Yol boyunca sohbete devam ettik. Bediüzzaman’ın eserlerinden hangi bölümden söz açsam, hemen orayı bana cümlesi cümlesine aktarıveriyordu. Âdeta Üstad’ın eserlerini ezbere biliyordu. Zaman zaman bir konu için Risalelerden tefe’ül yaptığımı, içinde bulunduğum duruma uygun tevafukların geldiğini söyleyerek yaşadığım bir hâdiseyi aktardım:
Bir arkadaşımla bir iş plânlamasında aramızda ihtilâf oluştu. Bir anlaşma noktası bulamadık. Her ikimiz de uç fikirler ileri sürerek doğru düşündüğümüzü iddia ediyor, fikirlerimizi birbirimize kabul ettirmeye çalışıyorduk. Sonunda anlaşamayacağımızı anlayınca, Risale hakem olsun diyerek rafta bulunan Lem’alar adlı eserden bir tefe’ül yaptık. Gözümüze ilişen ilk cümle “Birisi ifrat etmiş, diğeri tefrit ediyor.” ifadesi idi. Bu hikmetli tevafuktan ikimiz de dersimizi aldık ve orta yolu bularak tartıştığımız meseleyi tatlılıkla karara bağladık.
- Evet! Üstad bahsettiğiniz yerde Mustafa Sabri ile Musa Bekuf için o ifadeyi kullanıyor. Bu tür tevafukların isabet etmesi sizin talebe olarak kabul edilişinizin işaretidir inşallah.
Yolculuğun sonunda bu zâtın duasını alarak ayrıldım. Ertesi gün yeni vazife yerim olan Orta Asya ülkesindeki okulumda vazifeye başladım. Hem öğretmenlik yapıyor, hem de müdür yardımcılığı vazifesini îfâ ediyordum. Bir toplantıda öğretmenlerimiz okulda sigara müptelâsı bir talebenin olduğunu, bütün ikazlara rağmen talebenin bu alışkanlığından vazgeçmediğini söyledi. Öğretmenlerin teklifi bu talebenin okuldan ayrılması yönünde idi. Birden otobüsteki o amca aklıma geldi. Gençliğinde sigara tiryakisi iken sonradan bu kötü alışkanlığı bırakarak hafız olmuş, diyanette vazife alarak güzel hizmetler yapmıştı. Öğretmen arkadaşlara bu talebeye bir şans vermelerini rica ettim. Kendisiyle konuşup ikna etmeye çalışacağımı söyledim. Eğer bir daha okulda sigara içtiği tespit edilirse, o zaman okuldan ayrılmasına karar verilebileceğinden bahsettim. Neticede benim ricam üzerine ona bir şans daha verildi.
Ertesi gün, Yiğit ismindeki bu öğrenciyi odama çağırdım. Karayağız bir delikanlıydı. Odama geldiğinde hâl hatır sorduktan sonra:
- Sen nasıl bir delikanlısın? Sana isminle hitap etmek içimden gelmiyor; çünkü sen isminin hakkını vermiyorsun!
- Anlamadım hocam, ne demek istediniz?
- Hem ‘Yiğit’ ismini taşıyorsun, hem de sigara gibi bir düşmana mağlup oluyorsun. Bu tezat değil mi? Ya bu ismi değiştir veya ismine yakışır bir şekilde yaşayarak sigarayı bırak, yiğitliğini göster.
Bu konuşma sonrasında biraz onuru incinen, biraz da utanan Yiğit, başını sessizce öne eğdi. Kendisine okul idaresinin kararının kesin olduğunu, eğer bu alışkanlığı terk etmezse, okuldan ayrılmak zorunda kalacağını ifade ettim.
- Ben sana inanıyorum. Sen istersen bunu başarabilirsin. Sana inandığım için, öğretmen arkadaşlarımdan bir defa daha şans vermeleri için ricada bulundum.
Beni dikkatle dinleyen talebeme daha sonra otobüste tanıştığım muhterem zâtın başından geçen yukarıdaki hâdiseyi naklettim.
Bu konuşma sonrasında elini cebine atan Yiğit, çıkardığı sigara paketini olanca gücü ile avuçlarında buruşturarak sehpanın üzerine bıraktı.
- Tamam hocam, göreceksiniz, ismimin hakkını vereceğim.
Aradan günler geçti. Yiğit bir daha sigara ile yakalanmadı. Bir gün odama gelerek:
- Hocam ben artık sigara içmeyi bıraktım, öncelikle bana güvendiğiniz için teşekkür ederim. Ayrıca benim böyle bir kötü alışkanlıktan kurtulmama da vesile oldunuz. Artık ismimin hakkımı vermeye çalışıyorum, emin olabilirsiniz.
- Tebrik ederim Yiğit. Adına uygun davrandın. Hayat boyu da böyle davranacağına inanıyorum. Senden gelecekte çok yiğitlikler bekliyorum.
O amca otobüste yanıma oturmasaydı, onun sigara ile olan o hatırasını öğrenmeseydim, belki ben de bu talebeye karşı bu tür bir yaklaşımda bulunamazdım. Galiba bu da bir tevafuktu.

http://www.sizinti.com.tr/konu.sizinti?SIN=1834ceabe1&k=3201&1319813133

“Bu emel gurbetinin yoktur ucu”
(Y. Kemal)
Şair böyle diyordu; ama bu yolculuk bizim için elbet bir emel gurbeti olmayacaktı. Eşimle ve iki küçük yavrumuzla belki de emelden emelsizliğe, ’berd ü selam’ dan sıcağa, âfiyetten hastalıklara, dünyadaki rahatlıktan rahatsızlığa, varlıktan darlığa, Türkiye’den Afrika’ya doğru bir yolculuk olacaktı. Fakat aynı zamanda belki günahlardan arınmaya, Resulullah (Sallallahu aleyhi vesellem)’in sünnetine ve dünyadan Rabb’e doğru bir yolculuktu bu.
Cümle yârânın aklındaki belki ilk; fakat, ayıp olmasın düşüncesiyle öteleyerek sorduğu yegâne soru şuydu: Hiç, “İçinizde bir isteksizlik yok mu?” Gerçekten istiyor musunuz oralara gitmeyi? Önce gönlüme bakıyorum bu soru için, sonra eşime, daha sonra da biri henüz bebek olan iki küçük yavruma çeviriyorum bakışlarımı…
Aktarma ve beklemelerle yaklaşık on altı saatlik bir uçak yolculuğundan sonra Kongo’da olacaktık. Fillerin, timsahların, maymunların... yurdunda. Sılayı arkada bırakıp gurbete çıkacaktık; her yolcu gibi önce dünya haritalarından bulduk Kongo’yu. Sonra çocuklarımın oyuncak yerkürelerinden rotamızı izledik. Atlas Okyanusu’na kıyısı olan, ormanlarla kaplı bir ülke Kongo ve başkenti, bizim yeni mekanımız Kinşasa... Ülkede bir kaos ortamı hakim. İç savaş var. Zaten okulun burada açılması bu yüzden gecikmiş. Ülke hakkında edindiğimiz ilk bilgiler bunlar. Ayrıca çoğunluğunu Hıristiyan nüfusun oluşturduğu, geride kalan az sayıdaki nüfusun ise İslamiyet ve farklı kabile dinlerine mensup olduğu ve resmi dilin Fransızca olduğu da edindiğimiz bilgilerden. Büyükçe, verimli toprakları olan zavallı bir garip sömürge ülkesi Kongo.
Kara kıtanın kara derili çocukları olan kara bahtlı ülkesi Kongo... ”Kara kıtanın kara çocukları...” Bu tabiri ilk kez duyduğumda öylesine sevmiştim ki!.. İşte şimdi biz de bu kara kıtanın kara derili ve sıcak bakışlı çocuklarına bilim, teknoloji, dil ve hepsinden önemlisi dostluğumuzu götürüyoruz. Yani okul açmaya... Medeni bir okul. Bir Türk okulu. Bu garip Afrika ülkesinin ufkuna doğacak bir Türk okulu... Biraz geç kalmış olsak da.
İşte pasaportlarımızı aldık, şimdi vize yolundayız. Daha önce öğrenmiş olduğumuz bilgilerin yanına, orada yaşamış kişilerden edindiğimiz yenileri ekleniyor: Anlatılanlara göre, sömürgeci devletler kendilerine karşı çıkmasınlar diye direniş gösterebilecek binlerce kişinin kolunu kesmişler. Hatta kolları kesik bir sürü insan görürsünüz Kinşasa’da diyor biri. Siyahlarda korku hissini her daim canlı tutmak için beyaz ve medeni (!) adamlar gebe anneleri bir meydanda toplayıp içlerinden birini mancınıkla ötelere fırlatıyormuş. Böylece ölen bu gebe kadın hem anne-babalara hem de karınlardaki bebelere gözdağı oluyormuş. Eğitimin anne karnında başladığı ispatlanmıştı değil mi? Alın size medeni insandan (!) en vahşisinden bir korku eğitimi. Siyahlar beyazlara karşı iki duygu taşırlar: Biri, ülkelerinin zenginliklerine sahip olmak üzere gelen ve çeşitli işkencelerle onları sindiren, sömüren beyaz adama duyulan ölümüne nefret; diğeri üstün (!) ve efendi (!) olan beyaza karşı hayranlık ve bir nevi tapınma duygusu, diyor biri. Sakın, her gördüğünüz sudan içmeye kalkmayın, diyor bir diğeri. Bu, yerli halkı pek etkilemeyen; ama dışarıdan gelenler, özellikle çocuklar için büyük bir tehdit oluşturan bulaşıcı hastalıklardan korunmanın en basit yoluymuş.
Aklımdan çocuklarım geçiyor. Annelik hissi ile kısa bir iç sarsıntısı, ardından kocaman büyüyen bir korku. Sonra cismini ve ciğerpârelerini yalnız O (c.c.) ’na ısmarlamış olmamın sonsuz güveni...
Bizi onların acılarıyla imtihan etme Allah’ım... Bize kaldıramayacağımız yükler yükleme Allah’ım! (âmin)
Ve dilime son günlerde takılan mısralar:
“Atlastan cepkenli yiğit akıncı
Dönmedin geriye bunca yıl oldu.”

DOKTOR BEYLERDE İFTAR
Ramazan ayındayız ve Kongo’dayız. Bu, bizim ailece gurbette geçirdiğimiz ilk ramazan. Tabii ramazan güzellikler ayıdır ve hiçbir zaman kendini bekleyen gönülleri mahzun bırakmaz. Bir rahmet esintisiyle gelir, sarar sarmalar bekleyenlerini ve ruhlara rahmet esintilerini boşaltarak sessizce döner gider.
Fakat işte Kongo’dayız. Burada ne ışıl ışıl mahyalar, ne iftara yakın saatlerde aç burunlarımıza değen susamlı pide kokuları, ne iftar çadırları, ne minibüslerde, tramvaylarda paylaşılan iftar lezzetleri... Hiçbiri yok Kongo’da. Her ramazan ayında bir yolunu düşürüp gittiğimiz Eyüp Sultan ziyaretleri, kitap fuarları ve arkasından macuncular, salepçiler, horoz şekercilerle dolu ramazan şenlikleri...
Hemencecik tıkanacağınızı, belki tatlarına bile bakamayacağınızı bildiğiniz halde açlığın şiddetiyle sofralara doluşturduğunuz iftariyelikler, dostlarla paylaşılan iftar sofraları da yok burada.
Bebek ve çocuklarla birlikte on üç kişi ve onların çevresindeki insanlarla zenginleştirilebilen ramazan; yani azıcık burukça bir ramazan...
İşte o günlerden birinde Doktor Sergei geldi okula. Doktor Sergei Türkiye’de tıp okumuş ve on bir yılını geçirmiş bir Kongolu. Ayrıca ilk ve en sadık iki öğrencimiz Deborah ve Princesse’in dayısı. Kongo’da sırf bizim dertlerimizle ilgilensin diye ilahi vazifeyle gönderilmiş bir görevli sanki Doktor Sergei.
-Müdür Bey, yarın akşam iftar yemeği bizde olacak. Ailece iftara bekliyoruz, dedi. Kimlerin geleceğini sorduğumuzda ise hepiniz, dedi. Yani bütün Türkler. Siz, eşiniz, çocuklarınız, Oktay Bey, Davut Bey ve diğerleri.
-Yalnız biz biraz kalabalığız, ailenize zahmet vermeyelim?
- Hayır efendim, biz ailemizle birlikte çok uzun zamandan beri bu anı bekliyoruz. Gelirseniz zahmet değil, bilakis şeref verirsiniz.
Bu samimi daveti memnuniyetle kabul ettik.
Ertesi akşam iftar saatinde oradaydık ve önümüzde ise Türk ve Kongo mutfaklarından derlenmiş olan bir iftar sofrası duruyordu. Beş altı masanın birleştirilmesiyle oluşturulmuş uzun bir yemek masası, yan tarafında da yine üç dört masanın birleştirilmesiyle oluşturulmuş servis masası… Bütün masa mumlarla donatılmıştı. Tabii mumların bu yemek için hazırlanmadığını, durumun sadece beyazların yaşadığı şehir merkezi dışında her gün yaşanan müzmin elektrik kesintilerinden biri olduğunu ev sahibinin konuşması esnasında öğrenecektik. Mumların hafifçe aydınlattığı salonda bir uhrevilik hakimdi. Teypten de Türk müziğinin sevilen parçaları seslendiriliyordu.
Yemekten önce Doktor Serge’nin dayısı, oldukça dindar bu Katolik aile adına yemekler ve biz misafirleri için bir şükür duası yaptı. Doktorun anne ve babası da konuklara geldikleri için teşekkür eden bir konuşma yaptı. Konuşmaları sık sık alkışlarla kesiliyordu. Orada olmamızdan duydukları mutluluğu tekrar tekrar anlattılar durdular. Ayrıca Türk Devletinin bursuyla, Türkiye’de okumuş olan oğulları Serge için de Türk Devletine ve halkına bizim şahsımızda teşekkürlerini sundular.
Karşılıklı sitayişlerden sonra yemeğe geçildi; bizler de iftarımızı böyle bir ülkede ve bu Hıristiyan evinde yaptıran Rabbimize şükrederek dua ettik.
Doktor Sergei, biz Türklerin çayı ne kadar sevdiğimizi on bir yıllık tecrübeleri neticesinde öğrenmiş olduğu için yemekten sonraki çay faslını da ihmal etmemişti. Bu arada bizi evin başköşesine aldılar. Oldukça kalabalık bir topluluk olmuştuk. Hoşgörünün ve dinlere karşılıklı saygının bir araya getirdiği bir Müslüman ve Hıristiyan topluluk. Güzel bir tabloydu. Çaylarımızı yudumlarken bu sıcak ekvator ülkesindeki sohbetin sıcaklığı da bizim farklı atmosferler yaşamamızı sağlıyordu. Aile fertleri, tek tek söz alarak dünyanın bir çok köklü şirketinin ülkelerini terk ettiği böyle bir zamanda orada olmamızdan duydukları mutluluğu dile getiriyorlardı. Bu arada Princesse ve Deborah’ın babası şöyle dedi: Ben inanıyorum ki sizler Allah’ın bizim dualarımıza cevap olarak gönderdiği kişilersiniz. Kongo’da kaliteli okullar var ama pahalı. bizim çocuklarımızın o okullardan yararlanması imkansızdı. Biz yıllarca çocuklarımızı iyi bir okulda okutabilmek için eşimle birlikte dua ettik ve tam da Princesse’nin okul çağına geldiği bir dönemde siz buradasınız.
Onlar bunun mutluluğunu yaşayadursunlar bizim tarafta daha farklı mutluluklar vardı: Evet, buradaydık, Kongo’daydık. Bizim için değerli, önemli ne varsa asıl önemi olan hürmetine bırakıp gelmiştik. Ama acaba gelişimizle bir yaraya merhem olabilecek, bir ihtiyacı karşılayabilecek miydik? Yani değmiş miydi geldiğimize ve yanımızda getiremeyip geride bıraktıklarımıza. İşte bu sözler bütün bunların cevabıydı. Gelişimizin hemen ilk ayında da sinelerimize bir yudum su olan bu cevapla ümitlendirilmiştik. Hem biz, yıllar yılı Asya’da Efendimiz (s.a.s.)’in müjdesiyle beklenen kişilerin hikayeleriyle büyümüştük. Acaba bizi de bekleyenler olacak mıydı? Yolumuzu gözleyenler...
Bu düşünceler zihnimizde dolaşıp dururken ve biz duyduğumuz bu cevapla içten içe şükrederken Kongolu bu şirin aile de gelişimizin onuruna birbiri ardınca kalkıp yerel danslarını etmeye koyulmuşlardı. Doktorun ifadesine göre Afrika’da dans ve müzik bir nevi kendini ifade biçimi, hatta hayatın kendisidir. Duygularını ifadede sözün yetersiz kaldığı noktalarda Afrikalı dans eder. İşte bizim orada olmamız şerefine dans ediyorlar. Doğrusu görülesi bir güzellikti.
Bu arada Doktor Bey de gitarını alıp şarkı söylemeye başlıyor, biz de gözlerimiz bulutlu ona eşlik ediyoruz:
Bizim iller sessiz, bizim iller sensiz
Olamadı Gül pembe.

Evet Gül pembe. Bundan sonra hiçbir il Sen’siz olmayacak...

http://www.yagmurdergisi.com.tr/konu_goster.php?konu_id=1720&yagmur=bolum2&sid=35

VAZO

Swetlana Hanım’ı, Kazak Türk Liseleri’nde okuyan çocukların velilerine, Anadolu’yu daha yakından tanıtabilmek amacıyla tertip ettiğimiz gezide tanıdım. İnce uzun boylu, sessiz ama vakur bir hanımdı. Mütebessim bir çehresi vardı. Çocuğu Astana’daki lisede okuyordu.
Belki onun sessizliğinden, belki grubun kalabalık olmasından, belki de gezi boyunca benim bitmeyen telaşımdan  olacak pek farkedememiştim Swetlana Hanım’ı... Onu asıl geziden bir kaç ay sonra evinde ziyaret ettiğim sürede tanıdım.

İyi hatırlıyorum. Soğuk bir kış günüydü. İşimle alakalı bazı görüşmeler yapmak için gitmiştim Astana’ya..
Bütün gün oradan oraya koşuşturduktan sonra yorgunluğumu Swetlana Hanım’ı ve ailesini ziyaret ederek gidermeye niyetlendim. Telefonda kendimi tanıtıp bir saat sonra çaylarını içmeye geleceğimi söylediğimde attığı sevinç çığlığını hiç unutamam.
Aman Allah’ım, o nasıl karşılamaydı öyle. Siz hiç sevincin kendisini gördünüz mü? Hiç elinizle mutluluğa dokundunuz mu? Ben sevinci gördüm, mutluluğu tuttum. O akşam Swetlana Hanım’ın gözleriydi sevinç. Beni hiç görmeden tanıyan ve seven eşinin elleriydi mutluluk.

Beni salonlarının baş köşesine oturttular. Kocası “Biliyor musunuz? dedi.  Her gün, hiç bıkmadan hala o geziyi anlatıyor. Gelen her konuğumuz o geziyi dinlemek zorunda. Gittiğimiz her misafirlikte ne yapıp-edip konuyu o geziye getiriyor ve kimsenin konuşmasına fırsat vermeden sürekli anlatıyor. Evimizde adınızın geçmediği gün yok. Sayenizde aile nüfusumuz bir kişi arttı.”

Terden, mahcubiyetten sırılsıklam olmuştum. Neyse ki, Swetlana Hanım imdadıma yetişti. Kendine has bir zerafetle, “ben ve kocam çocuklarımızı sizinle tanıştırmak istiyoruz” dedi. “Acaba ben gelmeden bu tanıştırmanın provasını mı yaptılar?” diye düşünmeden edemedim. Swetlana Hanım cümlesine noktayı kor komaz, küçükten büyüğe sıralanmış beş çocuk girdi salona... Titiz bir terbiye imbiğinden geçmiş oldukları her hallerinden belli, bayramlık elbiseleri içinde, nasiyeleri pırıl pırıl beş çocuk... O gece benim için şarkı söylediler....
Gece boyunca ailelerimizden, çocuklardan, okuldan memleketlerimizden konuştuk. Dertleştik, söyleştik halleştik.. Ortak noktalarımız, müştereklerimiz o kadar fazlaydı ki...
O gecenin finalini unutabileceğimi sanmıyorum. İzin isteyip ayrılmak için ayağa kalktığımda, Swetlana Hanım’ım eşi
- Bir dakika, dedi.
Salondaki vitrinin içinden o ana kadar dikkatimi hiç çekmeyen camdan yapılmış yeşil renkli bir vazo çıkardı.
- Bu dedi… 19 yıl önce evlendiğimizde eşimle beraber evimize aldığımız ilk eşya… Bizim için çok özel bir hatırası var. Evliliğimizin ve mutluluğumuzun sembolu bu vazo, Eşimle ben bunu size hediye etmek istiyor ve dostluğumuzun bir nişanı olarak ömür boyu saklamanızı istirham ediyoruz. Kabul ederseniz çok sevineceğiz.
Ağlamamak  için dudaklarımı ısırıyor, göz göze gelmeyelim diye başımı kaldırmıyordum. Sadece ben değil hepimiz bir duygu sağanağının altındaydık...

Bir gezinin, üstelik Swetlana Hanım gibi katılanların çoğuyla üç-beş kelam edemeden nihayetlenen bir gezinin, bir aileye bu kadar tesir etmesi inanılır gibi değildi. Bu da Anadolu’nun kerameti deyip geçiştirmekten başka çare bulamadım.

Şimdi o camdan yapılmış yeşil vazo iki senedir evimizin vitrininde duruyor.
Ve çicekleri hiç eksilmiyor.

* Akasya Hikayeleri, Ali Tokul, Ufuk Kitap, 2003, İstanbul, s.85